Новости Беларуси

Кандыдат у прэзідэнты ад Партыі Беларуская хрысціянская дэмакратыя ў адкрыта інтэрв'ю распавёў, як ледзь не стаў крымінальнікі, а таксама пра тое, што яму не хапае сілы волі адмовіцца ад тэлевізара і алкаголю.

Чарговай ахвярай сумеснага праекта фатографа "Нашай нівы" Юліі Дарашкевіч і карэспандэнта "Салідарнасці" Анастасіі Зеленковой "У гасцях у кандыдата" стаў Віталь Рымашэўскі. Адпраўляючыся да яго ў госці, мы, шчыра кажучы, нерваваліся: а раптам не зможам адпавядаць маральнаму аблічча кандыдата ад хрысціянскіх дэмакратаў? Яго жытло ўяўлялася нам ну калі не кельей манаха, то, ужо напэўна сціплых малельны домікам з рэлігійнай літаратурай, шматлікімі іконамі і пахам ладан. На шчасце, мы моцна памыляліся.

Ідэальны сем'янін

Аднапакаёвая кватэра ў Сухарава нагадвала манаскае жыллё хіба што сваімі сціплымі памерамі.

- У нас тут трохі тесновато, так што праходзьце адразу ў залу, – гасцінна запрасіў нас Віталь.

Мы слухаўся.

- Знаёмцеся, мая сям'я: жонка Насця і дачка Ева, – прадставіў нам кандыдат сімпатычным дзяўчыну з дзіцём на руках.

Падгадаваным малышка расплылась ў бяззубым усмешцы пры выглядзе незнаёмых тетенек.

Паддаўшыя матчынага інстынкту, мы што-то просюсюкали ёй у адказ.

Высветлілася, што імя дачцэ кандыдат падбіраў сам. Праўда, першапачаткова ў сям'і меркавалася, што будзе хлопчык.

- Віталік ўжо збіраўся назваць яго Адамам. У гонар Адама Станкевіча, – распавяла Наста. – А тут на табе – дзяўчынка!

І ўсё ж Евай дачку Віталь ахрысціў не ў гонар прародительницы. А ў гонар сваёй стрыечнай бабулі.

Гэта не адзіны сюрпрыз, які падрыхтавала дочурка свайму бацьку.

- Вось усяго чакаў, але што дачка будзе рудой, нават падумаць не мог! Я светлы, жонка цёмная … Хоць быў у мяне ў родзе хтосьці рыжеволосый, – паспрабаваў развеяць усе нашыя сумненні Віталь.

Хаця, гледзячы на дзіцячыя фатаграфіі Рымашэўскага, ніхто сумнявацца ў яго бацькоўства і не думаў.

Па ўсім было відаць, што ў дачцэ Віталь проста душы не ецца. Будучы за мяжой, абавязкова што-небудзь ёй прывозіць. Кроватка, одеяльце, шматлікія цацкі перавандравала сюды з крамаў Манхэтэна, Бостана, Берліна.

Па словах жонкі, для Рымашэўскага не праблема самому пакласці дзіцяці спаць, праспяваць калыханку.

Ева ж у знак падзякі выселілі тату на кухню – менавіта там у кандыдата зараз рабочы кабінет.

- Кватэра сапраўды маленькая. Можа, пасля прэзідэнцкіх выбараў падумаем аб пашырэнні, – смяецца Рымашэўскі.

- Ну, там ужо пра жыллё і думаць не трэба будзе, – паспрабавалі мы усяліць надзею ў кандыдаты. – Дарэчы, а жонка ўжо гатова ўзяць на сябе функцыі першай лэдзі?

- Вядома, – не задумваючыся, адказаў за жонку Віталь. – Яна ў мяне крыху сарамлівыя, але, думаю, справімся. Мне здаецца, гэта правільна, калі жонка побач са сваім мужам, суправаджае яго ва ўсіх паездках. І дачка, калі я стану прэзыдэнтам, будзе ўвесь час са мной. Хаця няма. Дачку на афіцыйныя мерапрыемствы я браць не буду. Хопіць нам ужо аднаго сына.

Дарэчы, Віталь і Насця жанатыя восем гадоў. А знаёмыя і таго больш.

- Толькі спадабаліся адзін аднаму не адразу, – прызнаецца Насця. – Іскра прабегла ўжо пазней. Нават не магу сказаць, у якой дакладна момант. Паглядзеў ён на мяне неяк асабліва.

- А як вы паставіліся да таго, што жанчыны назвалі вашага мужа самым сэксуальным кандыдатам? – Паспрабавалі мы выклікаць жаночую рэўнасць.

- Ну, так і павінна было быць! – Апярэдзіў з адказам жонку Рымашэўскі.

Мы переглянулись, і ўжо было хацелі Падзівуйцеся такі нескромности патэнцыйнага кандыдата, але Віталь тут жа растлумачыў:

- Я ж самы малады з усіх. Пасля Міхалевіча. Таму шанцы ў нас і ў астатніх былі няроўныя. Вось я і перамог.

У прысутнасці жонкі мы не рызыкнулі пераконваць Рымашэўскага ў адваротным.

Нішто чалавечае

Чым даўжэй мы размаўлялі, тым мацней у нас ўзнікала адчуванне, што больш за ідэальнага мужа і бацьку пажадаць немагчыма: і вопратку жонцы за мяжой купляе, і кветкі рэгулярна дорыць, і сняданкі робіць. На падлозе – постеленный ўласнаручна линолеум, на падаконніку – асабіста вырашчаны гранат. Увогуле, казка, а не муж. І гэта мы яшчэ прэзідэнцкія якасці не вывучалі!

- Так што, няўжо наогул няма шкодных звычак? – Усё не верылі мы.

- Гледзячы што лічыць шкоднай звычкі, – адазваўся Віталь. – Я вось, напрыклад, не магу цалкам адмовіцца ад тэлевізара і лічу гэта шкоднай звычкі.

Праўда, як высветлілася, глядзіць Рымашэўскі выключна навіны і канал «Animal Planet». Вось ужо сапраўды грэшнік!

- Гэта значыць, ніколі не пілі, не палілі? – Ужо практычна страцілі мы надзею.

- Ну чаму ж, – адазваўся Рымашэўскі да нашай вялікай радасці. – У юнацтве я паспрабаваў усё. За шмат сёння нават сорамна. Курыць кінуў гадоў дзесяць таму. Піць? Так я і зараз магу выпіць. З алкагольных напояў аддаю перавагу віскі.

Праўда, па словах Рымашэўскага, напіцца у вусцілку ўжо даўно не атрымліваецца. Хаця ён, мяркуючы па ўсім, і не асабліва імкнецца. Мы папрасілі дазволу сфатаграфаваць бар кандыдата.

- Так які там бар? Так … Варта бутэлька "Бехеровки" сярод слоікаў з крупамі, – панаракаў Рымашэўскі.

Аднак нам было важна займець хаця б гэты "кампрамат". Але Віталь апынуўся цьвёрды.

- Не, усё ж здымаць не варта. Могуць сябры не зразумець.

Давялося падпарадкавацца. Хоць без дакументальнага пацвярджэння, мы разумелі, заўсёды можна спісаць на інтрыгі "нячэсных" журналістаў.

Аднак мы не гублялі надзеі і працягвалі распытваючы кандыдата пра бурную маладосць. Так мы даведаліся і пра першы прывад Рымашэўскага ў міліцыю. Прычым палітыкай тады нават і не пахла. Банальная "хулиганка".

- Так песціць па маладосці. Яшчэ ў студэнцкія гады, – махнуў рукой Рымашэўскі. – Апранулі аднаго нашага таварыша ў фуфайку, заклеілі яму рот. Спераду прымацавалі таблічку "Партызан", а ззаду напісалі: "Сам дурань". І пайшлі з ім па вагона метро. Усе людзі нармальна рэагавалі, смяяліся. А адзін пасажыр – хоць і быў тады ў цывільным – апынуўся без гумару. Пакуль бачыў нашага таварыша спераду, усміхаўся, а калі надпіс на спіне прачытаў – чамусьці пакрыўдзіўся.

Так кампанія загрымелі ў міліцыю. На шчасце, абышлося без складання пратаколаў. Адзначыўся Рымашэўскі і іншымі супрацьзаконнымі выбрыкамі. Але аб тым, як будучы кандыдат вывешваў сцяг у універсітэце, нам ужо было не асабліва цікава.

- Напэўна, калі б не рэлігія, стаў бы бандытаў. Для мяне заўсёды грамадскія правілы не з'яўляліся законам, – парадаваў нас чарговым адкрыццём кандыдат.

Дарэчы, усе перадумовы для гэтага ў Рымашэўскага меліся. У дзяцінстве ён займаўся самба і боксам, цяга гіры. У агульным, быў моцным малым. На жаль, баксэрскія пальчаткі нядаўна перавандравала да бацькоў на лецішча. Але вось парачка гирь на балконе заваляецца і цалкам магла скласці нам выдатную кампазіцыю для здымка.

- Ну што, будзем пілаваць або падымаць? – Подзадоривали мы Віталя.

Гіры ўрачыста былі прынесеныя з балкона, пыл з іх стрясена. І – ура! – Магутная рука кандыдата паставіў іх над галавой.

Пакуль Рымашэўскі выціскаць гіру, мы заўважылі зіхоткіх на яго запясце гадзіны.

- Няўжо Швейцарскія?

- Так. Заўсёды хацеў менавіта Швейцарскія. І вось нядаўна купіў. Можа, яны не вельмі крутыя. Затое сапраўдныя.

Мы яшчэ крыху пабалбатаць аб палітыцы, рэлігіі – ну пра што яшчэ пагаварыць двум сімпатычным дзяўчатам з маладым сімпатычным мужчынам? Абмеркавалі Манэ, рэпрадукцыі якога былі развешаныя па сценах кватэры (жонка Рымашэўскага па адукацыі культуролаг).

Калі ж цікавасць кандыдата да яго швейцарскім часам стаў больш пільнай, мы вырашылі, што пара б і гонар ведаць.

- Проста хочам яшчэ на вячэрню паспець, – апраўдваўся Рымашэўскі.

Мы не сталі злоўжываць гасціннасцю.

Выходзілі ўсе разам. Ева звыкла боўтаюцца ў сумцы-кенгуру на жываце бацькі.

- Ну што, заходзьце цяпер у госці проста так. Без фотакамер, – гасцінна запрасіў нас Віталь.

А што толку? Без фота ўсе роўна ніхто не паверыць.

___________________